Σ΄αυτό το ιστολόγιο θα διαβάσετε εκτός των άλλων και την ιστορία του χωριού Αραχναίο που βρίσκεται στο Νομό Αργολίδας.



Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

Απόκριες στο Αραχναίο, 17 Μαρτίου 2013




Ο Μορφωτικός  - Πολιτιστικός Σύλλογος Απανταχού Αραχναιωτών  "Το Αραχναίο" μας είχε πολλές εκπλήξεις. Ήταν κυρίως μια γιορτή για μεγάλους. Τα παιδιά μασκαρεμένα, παρακολουθούσαν. Πολλά ήταν μάλλον αδιάφορα. Τους έφτανε που φορούσαν φανταχτερές στολές. Το Διονυσιακό στοιχείο πολύ έντονο. Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν στις 3 μ.μ. Πολύ καλή ώρα. Είχαμε φάει και ανεβήκαμε στην Πλατεία του χωριού. Τα μέλη του συλλόγου κυρίως νέοι είχαν ετοιμάσει σουβλάκια, κρασί, τυρί, ψωμί, αναψυκτικά, νερό. Γίνανε πολλά δρώμενα στην πλατεία, Ο παραδοσιακός Βλάχικος Γάμος, χορός μέχρι αργά και μετά ο κόσμος κατέβηκε στη μεγάλη αίθουσα, ιδιοκτησίας του  συλλόγου, εκεί στεγάζεται και το Αγροτικό ιατρείο.  Είχαν στρωθεί τραπέζια, είχαν παραγγείλει 10 γκιόσες για να φάει όλος ο κόσμος και  άφθονο κρασί. Η ζωντανή μουσική με πολύ αξιόλογους τραγουδιστές  κράτησε τον κόσμο μέχρι τις πρωινές ώρες. Τα ημερολόγια που πουλήθηκαν και οι λαχνοί κάλυψαν ίσως τα έξοδα.    

Ακολουθούν  βίντεο και φωτογραφίες
video


video
video

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

Όναρ ημερόφαντον


Του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου
Σας διαβεβαιώ, ότι δεν είμαι Έλληνας του καναπέ. Υπάρχει ένας καναπές στο σπίτι μου, αλλά αποφεύγω να καθίσω εκεί για να μη φθείρεται. Τον διατηρώ σε ανεκτή κατάσταση, με την προοπτική να αντέξει στα όσα υπόλοιπα χρόνια μου απομένουν, για υποδοχή επισκεπτών, ώστε να είμαι εν τάξει σε όσες κοινωνικές επιταγές έχουν απομείνει σύννομες. Τώρα πια δεν υπολογίζω σε δαπάνες συντη­ρήσεως του χώρου μου, για τους γνωστούς επιβληθέντες λόγους λιτότητας.
Προχθές ωστόσο τόλμησα και έγειρα αναπαυτικά για λίγο στον καναπέ. Έπλεξα τα χέρια μου πίσω από τον αυχένα μου και έκλεισα προς στιγμή τα βλέφαρά μου. Σε λίγο ένιωσα, ότι πετούσα. Εξέτεινα τα χέρια μου και τα αισθάνθηκα σαν φτερά. Τα κίνησα πάνω κάτω και βρέθηκα ψηλά στον ουρανό. Κάτω είδα τη γη σαν έργο τέχνης με ανάσα. Λιβάδια καταπράσινα. Θάλασσα καταγάλανη. Νησιά μικρά, πολλά, μαγευτικά. Με ανεμόμυλους. Με μικρά σπιτάκια. Κατάλευκα. Σκαλοπάτια στενά. Ασβεστωμένα. Με φυτά. Βουκαμβίλιες, γιασεμιά. Το άρωμά τους έφτανε μέχρις εμένα, εκεί ψηλά. Αίσθηση ωραία. Ονειρική.
Μακριά στον ορίζοντα πρόσεξα, ότι κάτι σύννεφα με διάφανη λευκότητα μετασχηματίζονταν αργά και έλαβαν μορφή ανθρώπινη. Ήταν η μορφή στρατιώτης; Ήταν πολιτικός; Έστρεψα το βλέμμα μου και γύρω μου είδα και άλλους ομοίους ιπταμένους ανθρώπους. Ρώτησα τον διπλανό μου για το φαινόμενο του ορίζοντα. Εκείνος μου αποκρίθηκε με προθυμία. Ήταν διαβασμένος. Καταλάβαινε. Ήξερε.
Μου είπε, ότι το φαινόμενο αυτό είναι ένας πραγματικός ηγέτης. Ένας ηγέτης εθνικός. Ένας ηγέτης με αυτοπεποίθηση. Αυτός που ξέρει να οδηγεί. Που ξέρει να προβλέπει, να αξιολογεί, να αποφασίζει. Να επιβλέπει στην εκτέλεση των αποφασι­σθέν­των. Να είναι ενάρετος και άξιος σεβασμού.
Υποκλίθηκα από σεβασμό προς τη μεγάλη αυτή μορφή. Υποκλίθηκαν και οι υπόλοιποι.  Κάποιος ανάμεσά μας μίλησε. Αυτή η μορφή που βλέπετε, με τη δύναμη ενός ολοκληρωμένου..
πνεύματος, τις παράλληλες δυνάμεις της εθνικής οικονο­μίας, των ενόπλων δυνάμεων και τις λοιπές συνιστώσες, που απαρτίζουν την εθνική ισχύ, κατόρθωσε να σταματήσει τις ύαινες, που τριγύριζαν κοντά για να καταβροχθίσουν την πατρίδα. Αυτές οι ύαινες νόμισαν, ότι είχαν μπροστά τους ένα ψοφίμι ανάξιο της ιστορίας του.

Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2013

Το βραχιολάκι του Μάρτη

ΚΑΛΟΣ ΣΑΣ ΜΗΝΑΣ

Σήμερα το βραχιολάκι αυτό το αποκαλούμε με το όνομα «Μάρτης», όμως το έθιμο αυτό είναι παμπάλαιο και είναι ιδιαιτέρως σημαντικό το γεγονός, ότι ξεκινάει από τους μύστες των Ελευσινίων Μυστηρίων....

Ένα από τα ωραιότερα έθιμα της ελληνικής παράδοσης, μια από τις συνήθειες που κάνει εμάς τους μεγαλύτερους να αναπολούμε με νοσταλγία τις μέρες της αθωότητας της παιδικής μας ηλικίας, είναι το «βραχιολάκι του Μάρτη».

Πρώτη μέρα του Μαρτίου!
Η φύση αρχίζει για άλλη μια φορά να αναγεννάται και τα σημάδια της άνοιξης αρχίζουν πλέον να γίνονται όλο και περισσότερο εμφανή.
Είναι αλήθεια, ότι από εδώ και στο εξής κάθε μέρα που περνάει, την βλέπουμε να είναι λίγο μεγαλύτερη και λίγο πιο ζεστή από την προηγούμενη, μια και ο ήλιος κάνει όλο και περισσότερες ώρες αισθητή την παρουσία του, ανακτώντας την δύναμη του από τις κρύες και σκοτεινές μέρες του χειμώνα.

Από την εποχή ακόμα της αρχαίας Ελλάδας, οι μητέρες των μικρών παιδιών, συνήθιζαν να δένουν στον καρπό του χεριού των παιδιών τους, ένα κορδόνι από λευκό και κόκκινο νήμα, ώστε να τα προφυλάξουν από τις ακτίνες του μαρτιάτικου ήλιου, οι οποίες θεωρούνται, από πολλού ακόμα και σήμερα, πολύ επικίνδυνες.
Σήμερα το βραχιολάκι αυτό το αποκαλούμε με το όνομα «Μάρτης», όμως το έθιμο αυτό είναι παμπάλαιο και είναι ιδιαιτέρως σημαντικό το γεγονός, ότι ξεκινάει από τους μύστες των Ελευσινίων Μυστηρίων, οι οποίοι όπως είναι γνωστό, έδεναν μια παρόμοια κλωστή στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι, την οποία στην εποχή της αρχαίας Ελλάδας, ονομαζόταν
«Κρόκη».