Σ΄αυτό το ιστολόγιο θα διαβάσετε εκτός των άλλων και την ιστορία του χωριού Αραχναίο που βρίσκεται στο Νομό Αργολίδας.



Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ > O Χρήστος Ροζάκης, ο Κώστας Σημίτης και η σταύρωση των Ελλήνων

Τoυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Δευτέρα, εφτά το πρωί. Διασχίζω βιαστικά την πλατεία της Αγίας Παρασκευής και σκέφτομαι τι θα γράψω. Το μάτι μου πιάνει στα γρήγορα την εικόνα στο παγκάκι, δυο ανθρώπους καθισμένους μαζί, ίσως ελπίζοντας ότι, παρέα, αντιστέκονται καλύτερα στη παγωνιά, βυθισμένοι στον ανήσυχο ύπνο τους. Το μνημόνιο εν δράσει, προλαβαίνω να σκεφτώ, προτού το βλέμμα αποτραβηχτεί εξίσου γρήγορα, αμήχανο μπρος στα συντρίμμια των Ελλήνων, τρομαγμένο από το φόβο ότι δεν αντικρίζει παρά το μέλλον μας.

¨Ομως αυτό είναι το μέλλον, αν αφήσουμε, ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί, τα πράγματα να εξελίσσονται έτσι. Δέκα εκατομμύρια ανθρωπάκια, σκέφτομαι, λίγο αυστηρός ίσως, αλλά οι συνθήκες τέτοιες είναι, βάλαμε το κεφάλι στην άμμο, περιμένοντας ένα θαύμα που μόνο εμείς θα μπορούσαμε να προκαλέσουμε, επιδιδόμενοι σε προσωπικές, μα αδιέξοδες στρατηγικές σωτηρίας. Οι επιβάτες του Τιτανικού δεν σώζονται με στουπί στα φινιστρίνια. Πρέπει να ανεβούνε στη γέφυρα, να πλακώσουν στο ξύλο το πλήρωμα, να αλλάξουν την πορεία του καραβιού.
Η αξιοπρέπεια, υπό διωγμόν στα ανώτερα, διευθυντικά στρώματα, τα έργα και τις ημέρες των οποίων παρακολουθούμε, πάλι άναυδοι, στη Μαφία του Θερμαϊκού, βρίσκει τώρα καταφύγιο στα έγκατά της κοινωνίας. Στον ζητιάνο της Αλεξάνδρας, που είδα τις προάλλες. Μια γυναίκα του άφησε ένα ευρώ κι αυτός άρχισε να φώναζει “Κυρία, κυρία”. Γύρισε με τα πολλά αυτή και της έδειξε τα πενήντα ευρώ που της είχαν πέσει.

Αγγλικό Δίκαιο και αξιοπρέπεια: η περίπτωση Χρήστου Ροζάκη Μιας και μιλάμε για αξιοπρέπεια, τη στιγμή της σταύρωσης για τον ελληνικό λαό, έρχεται ένας ακαδημαϊκός, ο Χρήστος Ροζάκης, να βάλει το όποιο κύρος του στην υπηρεσία των ψευδών που διασπείρονται προς δικαιολόγηση της κυβέρνησης Παπαδήμου-Soros. Καρφώνει κι αυτός ένα καρφί στο σταυρό της Ελλάδας, για λογαριασμό μιας Αυτοκρατορίας του Χρήματος, που επιδιώκει κοινωνικό ολοκαύτωμα στην Ευρώπη, τυφλή, όπως ο καρκίνος, στις αυτοκαταστροφικές συνέπειες της δράσης της.

Με το άρθρο του στο Βήμα ο δικαστής διεκδικεί θέση πειθήνιου μαθητή του Αίλιου Αριστείδη. Πρέπει το άρθρο να διαβαστεί από όλους τους ‘Ελληνες, να μάθουν τι ποιότητας είναι μια μερίδα του “πνευματικού κόσμου”. Λέει ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε το αγγλικό δίκαιο για τα ομόλογα. Ισχυριζόμενος, σε αντίθεση με όλους τους ειδικούς, νομικούς και οικονομολόγους, εδώ και διεθνώς, που τα έχουν άλλωστε επανειλημμένως πει ακόμα και στην εφημερίδα που φιλοξενεί τις απόψεις του, ότι το αγγλικό δίκαιο δεν είναι εξόχως φιλικό προς τον δανειστή και εχθρικό προς τον δανειζόμενο. Υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι με τη συμφωνία θα γλυτώσουν από τις κατασχέσεις η Ακρόπολη και άλλα μνημεία, τα μουσεία, τα νοσοκομεία και τα κτίσματα προ του 1453, κάτι που θεωρεί μεγάλη εθνική επιτυχία!

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012

Δεν υπάρχει μαφία χωρίς πολιτική κάλυψη

Γράφει η Σοφία  Βούλτεψη –
Όλο το ανφάν γκατέ. Πλήρης η «εκπροσώπηση» του ελληνικού κατεστημένου στον κόσμο του εγκλήματος. Το ΣΔΟΕ και η εφορία, οι τράπεζες μέσω στελεχών τους, η αστυνομία, η δημοσιογραφία, ο κόσμος του ποδοσφαίρου – ένας κόσμος αγγελικά πλασμένος. Κι’ από κοντά τα καθημερινά πια κρούσματα εντοπισμού παράνομων λεσχών, όπου ανθούν, μαζί με τον τζόγο, όλα τα μπουμπούκια του κακού.
Κι’ από κοντά οι συρράξεις μεταξύ ναρκομανών στο κέντρο της Αθήνας, οι ληστείες, οι επιθέσεις, η εκπόρνευση για δέκα ευρώ.
Από κοντά και ο δήμαρχος της Θεσσαλονίκης, που δεν ενοχλείται από την κατάργηση πρώτα του υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης και μετά της γενικής γραμματείας, πλην όμως ενοχλείται από τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και… ξεφουσκώνει τα λάστιχά τους, όπως ανακοίνωσε επισήμως μέσα στο δημοτικό συμβούλιο!
Οι περισσότεροι από τους παραπάνω είναι έξω – πού να τους χωρέσουν άλλωστε οι φυλακές;
Όσο για το ανφάν γκατέ μας, που βρέθηκε «μοιρασμένο» σε τέσσερις εγκληματικές οργανώσεις, κατηγορούμενο για εκβιασμούς, τοκογλυφίες, απάτες και νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες, είδε μισή εκατοντάδα από τα πιο επίλεκτα στελέχη του να συλλαμβάνονται.
Επιτυχία, αλλά δεν είναι το μείζον.
Το μείζον είναι η σύνθεση των συλληφθέντων. Και τα πρόσωπα. Και οι διασυνδέσεις τους. Και οι υπόγειες – ου μην αλλά και… υπέργειες – διαδρομές με επίλεκτα στελέχη της πολιτικής ζωής.
Για τον ένα, τον «κύριο» του ΣΔΟΕ, επιχειρησιακό διευθυντή ειδικών υποθέσεων παρακαλώ, η κομματική και πολιτική του διασύνδεση έγινε γνωστή. Το ίδιο και για έναν ακόμη. Τα ίδια και για έναν τρίτο.
Αν ψάξουμε – δεν θα χρειαστεί πολύ – θα βρούμε και των υπολοίπων.
Σήκω Αντρεόττι να μας δεις. Τότε που είχε σπεύσει στο γάμο της κόρης ενός μαφιόζου και ο φωτογραφικός φακός τον συνέλαβε να ανταλλάσσει μια θερμή αγκαλιά και ένα φιλί με τον αρχινονό!
Αυτό μόνο έλειπε από την Ελλάδα – η μαφία.
Για να αποδειχθεί ξανά πως μαφία χωρίς πολιτική κάλυψη δεν υπάρχει.
Λάθος κάνει ο οίκος Fitch που υποστηρίζει πως η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει οσονούπω.
Η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει.
Και αυτοί που την οδήγησαν στην ηθική και οικονομική χρεοκοπία βρίσκονται ακόμη ανάμεσά μας.
Και μας… σώζουν! Και συνεδριάζουν ξανά και ξανά. Και ασχολούνται με το PSI.
Δεν φαντάζομαι να έπεσε κανείς από τα σύννεφα.
Δεν φαντάζομαι να φαντάζεται κανείς πως επέλεξε για τις πιο σοβαρές θέσεις ευθύνης τους αξιότερους και τους ικανότερους και τους εντιμότερους.
Και δεν φαντάζομαι να φαντάζεται κανείς ότι πρέπει να φανταστούμε πως δεν υπήρχαν δείγματα συμπεριφοράς.
Ούτε να το φανταστείτε κάτι τέτοιο!
Επίσης, δεν φαντάζομαι να φαντάζεστε πως το πιστέψαμε ότι εντελώς τυχαία έγιναν οι συλλήψεις στη Θεσσαλονίκη την πρώτη ημέρα μιας διήμερης απεργίας στα μέσα ενημέρωσης.
Πού εκείνες οι αξέχαστες εποχές με τις συλλήψεις, τα τσερόκια και τις κουκούλες σε απευθείας μετάδοση.
Οπότε συνεχίστε να παίζετε λίγο ακόμη με τις κούκλες – συγγνώμη το PSI ήθελα να πω.
Υπάρχει πάντα η δυνατότητα να ανακοινώσετε την χρεοκοπία την ημέρα της επόμενης δημοσιογραφικής απεργίας…

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

ΕΚΘΕΣΗ ΕΝΟΣ ΜΑΘΗΤΗ ΣΤΗΝ ΕΚΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Για γέλια ή για κλάματα ?    
Μου ήρθε από φίλη δασκάλα στην Δυτική Αττική η έκθεση ενός μαθητή της στην έκτη δημοτικού. Αξίζει πραγματικά να τη διαβάσουμε, δεν πείραξα το κείμενο ούτε το τρόπο γραφής οπότε συντακτικά και ορθογραφικά λάθη ας γίνουν ανεκτά:
Σκέφτομαι και γράφω: «Η δημοκρατία στην Ελλάδα σήμερα».
Του μαθητή της 6ης Δημοτικού Πέτρου Σαλ…


Η δημοκρατία γεννήθηκε πρώτη φορά πριν από χιλιάδες χρόνια στην Ελλάδα και μετά απλώθηκε σ’ όλο τον κόσμο πολύ γρήγορα, παρόλο που δεν υπήρχε Ιντερνετ. Η δημοκρατία είναι το πιο σπουδαίο από τα πολιτεύματα, είναι πολύ καλό πράγμα. Αν δεν ήταν, θα την είχαμε καταργήσει όπως τα θερμόμετρα με τον υδράργυρο.

Δημοκρατία στην Ελλάδα σήμερα σημαίνει να μπορείς να λες ελεύθερα τη γνώμη σου, φτάνει να συμφωνεί μαζί σου ο Πρετεντέρης, η Τρέμη και ο Πρωτοσάλτης. Δημοκρατία επίσης είναι να μπορείς να διαδηλώνεις ελεύθερα για ό, τι πράγμα θέλεις.

Υπάρχουν χιλιάδες διαδηλώσεις για να πηγαίνεις κάθε τόσο. Θα ήθελα κι εγώ να πάω σε μια διαδήλωση που θα λέει ότι μπορούμε να τρώμε ελεύθερα σουβλάκια, τσίζμπουρκερ και άλλα σκατοφαγιά κάθε μέρα κι όχι 1 φορά το μήνα, αλλά δεν έχει φτιαχτεί ακόμα τέτοια διαδήλωση. Σ’ αυτές που γίνονται σήμερα οι μεγάλοι διαδηλώνουν για το ίδιο πράγμα αλλά ξεχωριστά.

Άμα βρεθούνε όλοι αυτοί που κατεβαίνουν στους δρόμους μαζί, μπορεί να τσακωθούνε και να αρχίσουνε τις μπουνιές. Στις διαδηλώσεις περνάς ωραία, είναι σκέτη περιπέτεια, αρκεί να φοράς μάσκα, γυαλιά και να αντέχεις το ξύλο. Οι μεγάλοι που πηγαίνουν σ’ αυτές καλά θα κάνουν να αγοράζουν δικά τους γυαλιά γιατί την τελευταία φορά που πήγε ο μπαμπάς μου, μου πήρε τα γυαλιά του κολυμβητηρίου για να μην τον τσούζουν τα μάτια του και μου τα έχασε. Εγώ νεύριασα και μετά ...τσακώθηκε με τη μαμά που τον έλεγε άχρηστο και πως αν ήταν άξιος θα έτρωγε κι αυτός μερικά λεφτά από αυτά που τρώγανε και οι άλλοι και τώρα δε θα αναγκαζόταν να τρέχει στις διαδηλώσεις, και να τρώει ξύλο, 40 χρονών άνθρωπος, αλλά δεν πολυκατάλαβα τι εννοούσε.

Στη Δημοκρατία ψηφίζεις όποιον θέλεις για να γίνει βουλευτής και μετά άμα δε σου αρέσει μπορείς να τον βρίσεις, να τον φασκελώσεις ή να του πετάξεις αυγό ελεύθερα. Αυτός όμως όσες βρισιές κι αν ακούσει δεν το κουνάει από τη θέση του, δεν καταλαβαίνει Χριστό. Οι διαφορετικοί βουλευτές μέσα στη Βουλή φωνάζουν, τσακώνονται, κάνουν τους εχθρούς και τους μαλωμένους και καμιά φορά βρίζουν ο ένας τον άλλο. Ένας είπε τους άλλους γαϊδούρια προκαιρού και μετά αυτοί τον κάνανε Υπουργό. Άρα στη Δημοκρατία μπορείς να βρίζεις ελεύθερα άμα είσαι μεγάλος. Άμα πάλι είσαι μικρός, μπορεί να σε βάλει η δασκάλα τιμωρία γιατί είπες το Θοδωρή, μαλακοπίτουρα.

Σήμερα στην Ελλάδα έχουμε Δημοκρατία που είναι καλή. Το αντίθετο της Δημοκρατίας είναι η Χούντα που είναι κακή. Είναι αυτή που είχε ο μπαμπάς όταν ήταν μικρός. Στη Χούντα δεν κάνουν εκλογές και δεν κλείνουν τα σχολεία 4 μέρες. Ούτε τώρα κάνουμε εκλογές γιατί θα είναι καταστροφή για τον τόπο, λένε όλοι στις τηλεοράσεις, που δε θέλουν να χάνουμε μαθήματα και να μείνουμε αγράμματοι. Σήμερα έχουμε για πρωθυπουργό έναν πολύ καλό κύριο τον Παπαδήμο που αρέσει πολύ στη γιαγιά γιατί είναι σοβαρός, όμορφος, τα λέει ωραία απέξω χωρίς να τα διαβάζει σαν τον προηγούμενο, και έχει έρθει απ’ το εξωτερικό. Η γιαγιά που έχει Αλσχάιμερ νομίζει ότι είναι ο βασιλιάς και απορεί γιατί δε φοράει στολή. Το βασιλιά δεν τον είχε ψηφίσει κανείς για να μας κυβερνά,  αλλά ούτε και τούτον τον έχει ψηφίσει κανείς, γι αυτό μπερδεύεται η γιαγιά.

Δημοκρατία ακόμα είναι να κάνεις ότι λένε οι πιο πολλοί. Στο σχολείο μου δεν έχουμε δημοκρατία γιατί ενώ είμαστε 25 παιδιά στην τάξη, κάνουμε πάντα αυτό που θέλει η δασκάλα μας.  Στο σπίτι μας πάλι έχουμε δημοκρατία. Κάνουμε πάντα αυτό που θέλουμε ο αδερφός μου, η μαμά μου κι εγώ. Είμαστε πιο πολλοί απ’ τον μπαμπά μου. Είμαστε ο λαός. Και ο μπαμπάς είναι ένας καλός κυβερνήτης που μας ακούει.

Και στην Ελλάδα έχουμε δημοκρατία και στο σπίτι έχουμε δημοκρατία και θα ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι αν εκτός από δημοκρατία, ο μπαμπάς είχε και δουλειά.

O εθνικός αγωνιστής και πατριώτης οικονομολόγος Iσίδωρος Πόσδαγλης, από το 1952, γνώριζε τι θα συμβεί σήμερα..

http://tyxaios.blogspot.com/

 Τέτοιες μέρες είναι καλό να θυμόμαστε αυτά που οι άλλοι έχουν ξεχάσει.

 Ήταν Γενάρης του 1952, όταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης ολοκλήρωνε το πόνημά του "Πατριωτική Οικονομική Πολιτική", ένα μικρό βιβλιαράκι που "κάποιοι" φρόντισαν να εξαφανιστεί. Αντίτυπά του μοιράζονταν από χέρι σε χέρι μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1980, περίπου τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη του έκδοση από τις οικονομικές εκδόσεις "Μπιστιρλή", το γνωστό στους μυημένους εξειδικευμένο εκδοτικό οίκο που από τις αρχές του αιώνα εξέδιδε τα πλέον προχωρημένα επιστημονικά συγγράμματα για λίγους και εκλεκτούς.
Ποιος ήταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης; 
Γεννήθηκε στη Λαμία το 1907. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς, ήδη από το 1922 στην ηλικία των 15 χρονών, στον "Όμιλο Ελεύθερης Σκέψης" κι άρχισε να διαμορφώνει την πατριωτική του οικονομική θεωρία.
Μετά, έφυγε για τη Σοβιετική Ένωση όπου σπούδασε οικονομικά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο  της Μόσχας -το γνωστό μετονομασθέν σε Λομονόσοφ - και στη συνέχεια εργάστηκε μαζί με μερικά από τα πιο κορυφαία μυαλά της εποχής του σε ορισμένα από τα πιο προχωρημένα και άκρως απόρρητα οικονομικά προγράμματα της τότε Σοβιετίας.
Το 1940 επιστρέφει στην Ελλάδα, εντάσσεται στην Αντίσταση και με το τέλος του πολέμου συλλαμβάνεται από τους Άγγλους και παραδίδεται στη Χωροφυλακή. Μένει φυλακισμένος, "ξεχασμένος" για χρόνια. Στο κρατητήριο ολοκληρώνει το βιβλίο "Πατριωτική Οικονομική Πολιτική" που δεν πέρασε απαρατήρητο από τον εκδοτικό οίκο "Μπιστιρλή", ο οποίος και το εκδίδει. Το βιβλίο είναι δυναμίτης, αφού περιέχει μερικά από τα πιο πρωτοποριακά μοντέλα οικονομικής πρόβλεψης που έχουν κατασκευαστεί ποτέ. Επιπλέον, προβάλλει το πατριωτικό μοντέλο της οικονομίας και προκαλεί πάταγο στους τότε διεθνείς οικονομικούς κύκλους και σε πρόσωπα που διαμόρφωναν τη διεθνή οικονομική πολιτική.
Αυτά για την ιστορία. Απλά να προσθέσουμε ότι αρκετοί Έλληνες που εργάζονται σε μεγάλους διεθνείς Οίκους - που σήμερα κάποιοι εξ΄αυτών των Οίκων μας ταλανίζουν - έχουν δει στις βιβλιοθήκες Διευθυνόντων Συμβούλων και άλλων κορυφαίων στελεχών το βιβλιαράκι του Ισίδωρου Πόσδαγλη. Του μεγάλου Αγωνιστή και Οικονομολόγου. Ίσως κάποια στιγμή αξίζει να ασχοληθούμε και να αναφέρουμε πολύ περισσότερα για ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά μυαλά που γέννησε αυτός ο τόπος.

Τι έγραφε στο βιβλίο του ο Πόσδαγλης και γιατί δεν θέλουν να το ξέρουμε;
Μερικές μόνο αναφορές από το βιβλίο του Πόσδαγλη - το οποίο θυμίζουμε γράφτηκε στα 1952 - είναι ικανές να ανατρέψουν, κυριολεκτικά να τινάξουν στον αέρα το σάπιο οικοδόμημα της αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής που ακολουθείται. Διαβάστε:
Στο δεύτερο κεφάλαιο με τίτλο "Εθνικό Χρέος και Εθνικό Έλλειμμα" σημειώνει ο Πόσδαγλης, στις σελίδα 17:
"Όταν τα δανεισμένα κεφάλαια του διεθνούς καπιταλισμού βρεθούν στο όριο της απόδοσής τους τότε ακολουθεί μια απομείωση του Εθνικού Χρέους, που επιβάλλουν δια της βίας. Τότε θα επικαλεστούν την ανάγκη πλέριας συμμετοχής όλων των δανειστών, εννοώντας μ΄ αυτά τα λόγια ότι πρέπει να πληρώσουν οι αποταμιεύσεις των εργατών, των αγροτών και του λαού. Κυλάνε έτσι το χρέος τους από το Κράτος που στέρεψε από απόδοση στο γόνιμο χωράφι του αγρότη για να πάρουν κι από εκεί κέρδη."

Και συνεχίζει ο Πόσδαγλης πιο κάτω, στη σελίδα 22 στο ίδιο κεφάλαιο:
"Όταν η Ευρώπη μετά τον Πόλεμο θα φτιάσει το Νόμισμα για να απορροφήσει τα λαϊκά κεφάλαια, τότες θα στραφούν προς την Ελλάδα να της κόψουν το Χρέος που θα της έχουν φορτώσει, με σκοπό να τραβήξουν από τους εργαζόμενους και τους αγρότες ότι θα έχουν μαζέψει από το τέλος του Πολέμου και μετά". Αν βρίσκετε εντυπωσιακό να προβλέψει κανείς το κοινό νόμισμα από ένα κρατητήριο στα 1952 περιμένετε να δείτε παρακάτω:
"Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία θα γίνουν στόχος του διεθνούς κεφαλαίου μόλις φτιάσουνε το Νόμισμα. Το άθροισμα των δικών τους χρεών - που με τέχνη και κόπο θα τους έχουν φορτώσει - θα ισορροπεί, θα αντιπροσωπεύει το Χρέος μιας ψευτο-ένωσης, ώστε να ισοφαρίζει τα κέρδη των Γερμανο-Γάλλων και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους.". Σελίδα 24!
Αυτά γράφει ο Πόσδαγλης, με στοιχεία, αριθμούς και διαγράμματα, είπαμε από το 1952!
Στο τέταρτο κεφάλαιο "Τα Κόμματα" γράφει ο Πόσδαγλης στη σελίδα 121:
"Όταν ο λαός πρέπει να καθοδηγηθεί προς την απομείωση του Χρέους τότε χρειάζεται μια γενικής φύσης Κυβέρνηση (Σ.Σ.: Ο Πόσδαγλης μάλλον εννοεί μια Κυβέρνηση συνεργασίας), που θα αντιπαλεύει τα λαϊκά συμφέροντα σ' όλο το πλάτος της ιδεολογικής αντιπάλης. Ο διεθνής παράγοντας του καπιταλισμού θα φροντίσει ώστε να μην υπάρχουν δυνατότητες άλλες απ΄αυτές που θα λέει η γενικής φύσης Κυβέρνηση." Μήπως σας θυμίζει κάτι;
Γιατί όμως στην Ελλάδα; Τα εξηγεί όλα ο Πόσδαγλης:
"Αμερικανοί και Γερμανοί δεν μπορούν να ζήσουν πιο πέρα απ΄ το τέλος του αιώνα γιατί θαναι τόση η ανάγκη τους για κεφάλαια, όπως βλέπουμε ακριβώς στον πίνακα πιο πάνω, που θα πρέπει να βγάλουν τα πετρέλαια για τα οποία οι ίδιοι οι Γερμανοί ήρθαν να κάνουν Κατοχή στην Πατρίδα μας. Θα δείτε να ξαναβρίσκονται Σύμμαχοι, να συγκεντρώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους και να ασχολούνται με το χάρτη που ξέρουν όλοι τους και τον έχουν κλεισμένο στα συρτάρια τους.Και οι ξένοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους."
Σε ποιο χάρτη αναφέρεται αυτός ο μεγάλος και ξεχασμένος αγωνιστής; Ίσως τα πούμε σε ένα άλλο άρθρο...

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

Χρωστάμε τη Δημοκρατία σε έναν αδιόρθωτο γλεντζέ

Άλλη μια ιστορία από τον Ηρόδοτο (βιβλίο 6ο,Ερατώ, 122-128)
                                                                              γράφει ο Δημ. Γερμιώτης
Ως γνωστόν οι δημοκρατικοί θεσμοί γεννήθηκαν στην Αθήνα και πρωτεργάτης τους ήταν ο Κλεισθένης, γιος του Μεγακλή και της Αγαρίστης. Παρά λίγο όμως αυτός ο Κλεισθένης να μη γεννιόταν ποτέ αλλά να ξεφύτρωνε στη θέση του κάποιος άλλος, που μπορεί να λεγόταν επίσης Κλεισθένης και να ήταν γιος της Αγαρίστης αλλά ο μπαμπάς του να ήταν ο Ιπποκλείδης και να μην τον ένοιαζε καθόλου η Δημοκρατία.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Εκείνο τον καιρό, τον 6ο αιώνα της Αρχαιότητας,  τύραννος της σημαντικής, τότε, πόλης της Σικυώνας (κοντά στο σημερινό Κιάτο), ήταν ο Κλεισθένης, λαϊκής καταγωγής πολιτικός, που πήρε την εξουσία υποστηριζόμενος από τους φτωχούς και μεσαίους καλλιεργητές. Όπως οι περισσότεροι τύραννοι του καιρού του, στράφηκε κατά των πλουσίων, τους έβαλε τα δυο πόδια σ΄ένα παπούτσι και ανέδειξε την Σικυώνα σε σημαντική δύναμη της Βόρειας Πελοποννήσου.
Αυτός ο Κλεισθένης είχε μια κόρη,
την Αγαρίστη, την οποία, παρά την ταπεινή καταγωγή του, ονειρευόταν να την παντρέψει με κάποιον γαμπρό από ονομαστό σόι. Έτσι όταν η Αγαρίστη έφθασε σε ηλικία γάμου, (που εκείνα τα χρόνια ήταν μεταξύ 16 και 18 χρονών), ο Κλεισθένης κάλεσε στο παλάτι του τα παλικάρια των πιο ονομαστών οικογενειών ολόκληρου του Πανελλήνιου και τους φιλοξένησε αρχοντικά επί μια βδομάδα, μελετώντας το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά κάθε υποψηφίου γαμπρού. Στην πρόσκληση του Κλεισθένη ανταποκρίθηκαν πολλοί, κάπου δεκατέσσερις. Ήρθαν υποψήφιοι από την Ιταλία, ο Σμινδυρίδης από τη Σύβαρη και ο Δάμασος από την Σίρη. Από την Επίδαμνο της Αδριατικής ήρθε ο Αμφίμνηστος Επιστρόφου, ήρθαν ακόμη ένας Αιτωλός, ένας Ηπειρώτης, ένας Θεσσαλός και ένας από την Ερέτρια της Ευβοίας. Από την Πελοπόννησο φυσικά ήρθαν οι περισσότεροι, πέντε γαμπροί, με επιφανέστερο τον Λεωκύδη, γιο του Φείδωνος, βασιλιά του Άργους. Ήρθαν και δυο Αθηναίοι, ο Ιπποκλείδης Τεισάνδρου και ο Μεγακλής Αλκμαίωνος.
Από την αρχή φάνηκε η υπεροχή του Ιπποκλείδη. Εκτός του ότι καταγόταν από τους Κυψελίδες της Κορίνθου, ήταν πιο όμορφος, πιο έξυπνος και πιο αθλητικός από όλους. Ήταν επίσης μεγάλος γλεντζές, αλλά αυτό για τους Έλληνες ήταν προσόν και όχι ελάττωμα. Την τελευταία βραδιά της φιλοξενίας, ο Κλεισθένης, που είχε σχεδόν καταλήξει στην επιλογή του Ιπποκλείδη, έκανε ένα αποχαιρετιστήριο γλέντι. Σ΄αυτό όμως το γλέντι, ο Ιπποκλείδης, που είχε πιεί περισσότερο από το κανονικό, μέθυσε για καλά, διέταξε έναν αυλητή να του παίζει και άρχισε να χορεύει μόνος του. Στην αρχή χόρεψε λακωνικούς χορούς, κατόπιν αττικούς, εν συνεχεία τον κόρδακα (ένα είδος τσιφτετέλι) και στο τέλος φώναξε και φέραν ένα μεγάλο τραπέζι, ανέβηκε επάνω του κι άρχισε να χορεύει πρώτα με τα πόδια κι ύστερα με  τα… χέρια, στηρίζοντας το κεφάλι του στο τραπέζι και κουνώντας τα πόδια του στον αέρα στο ρυθμό της μουσικής (σημείωση: οι αρχαίοι Έλληνες δε φορούσαν σώβρακα και παντελόνια).
Ο Κλεισθένης, που από την αρχή του χορού παρακολουθούσε με μεγάλη δυσφορία τα καμώματα του μέλλοντος γαμπρού, στο σημείο αυτό έχασε την υπομονή του. Έξω φρενών σταμάτησε τον αυλητή και φώναξε στον χορευτή
          -- Ω παι Τεισάνδρου, απόρχησαο γε μεν τον γάμον! (δηλαδή: γιε του Τεισάνδρου, με το χορό σου έχασες τον γάμο)
         του Ιπποκλείδη δεν ίδρωσε το αυτί και απάντησε στον αμφιτρύωνά του
         -- Ου φροντίς Ιπποκλείδη (δε σκοτίζεται ο Ιπποκλείδης)
         Έτσι ο Κλεισθένης, αφού αποχαιρέτησε τους καλεσμένους του, δίνοντας στον καθένα τους (και στον Ιπποκλείδη) πλούσια δώρα, κράτησε για γαμπρό του τον άλλον Αθηναίο υποψήφιο, τον Μεγακλή, που τον πάντρεψε με την Αγαρίστη. Από το γάμο τους γεννήθηκε ένας γιος, που πήρε το όνομα του παππού του, ο Κλεισθένης Μεγακλέους και ο οποίος πρωτοστάτησε στην εκδίωξη των Πεισιστρατιδών και την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας στην Αθήνα. Μια κόρη του νεώτερου Κλεισθένη λεγόταν επίσης Αγαρίστη και ήταν η γιαγιά του Περικλή.
Πηγή...
ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΝΑΒΑΣΙΣ